Hello (:

 

Sommige van jullie zullen me al kennen, maar ik zal me toch maar even kort voorstellen.

 

Ik ben C, ik schrijf niet onder een schuilnaam dus vandaar dat ik alleen de eerste letter van mn echte naam gebruik. Ik ben 17jaar en zit in 6vwo, wat ik trouwens echt vreselijk vind. Examens, leren, huiswerk maken, lessen volgen.. Gosh wat haat ik het. Mja ik wil volgend jaar psychologie of pedagogische wetenschappen gaan studeren, dus ik zal wel moeten, haha!

 

Ik ben over het algemeen een heel normaal meisje, heb een vrij druk leven. Vriendje, familie, vrienden, sporten, werk en school. Maar ik geniet ervan, ik hou ervan om bezig te zijn. Maar ik heb ook een kant die bijna niemand kent. Ik heb een vrij dramatisch verleden, details zal ik jullie voorlopig besparen, haha! Mja bij dit verleden horen de nodige psychische problemen. Zelfmoordneigingen, automutilatie en eetgestoordheid. Eetgestoordheid ja, omdat ik vind dat ik geen eetstoornis heb, maar gewoon gestoord om ga met eten. Soms eet ik niks en soms eet ik alles. Ook braak ik soms en sport ik overdreven veel. Mja kritiek ondergewicht heb ik nooit gehad en dat is ook niet mijn doel, dus het valt allemaal wel mee denk ik (:

 

xx C.

 

p.s. Dit wordt geen pro-ana log. Ik ga schrijven over afvallen, maar ik zal nooit braak- of andere dieettips geven!

WHAT I LOOK LIKE NOW

 

 

 

 

WHAT I SHOULD LOOK LIKE

 

 

Long time no see zeg maar. Ik was het even zat om te schrijven, ik heb geen honderden mensen die meelezen, dus ik vond dat ik wel even kon stoppen met schrijven. Maar ik miste het, haha what's new. Ik kom al 4jaar lang toch steeds weer terug. Ondertussen heeft mn vriend de link van mn site ook, hij was geschokt. En hij zal nu vast ook nog wel eens wat lezen, maar stiekem boeit dat me geen fuck. Ken sinds 2weken een heel lief meisje, in die korte tijd zijn we echt soulmates geworden en ook zij weet deels van mijn eetprobleem. Het boeit me niet meer dat mensen het weten, waar gaat dit heen?

Maarja ik ben dus weer terug, vandaag ga ik weer beginnen. Weinig tot niks eten, en waarschijnlijk zal ook het braken (wat ik overigens al 2maanden ofzo niet meer gedaan heb!) wel terug komen. Want dat is immers altijd zo als ik weer begin. Het klinkt nu trouwens alsof ik er vrijwillig voor kies om weer te beginnen. FOUT. Ik trek de dagelijkse innerlijke strijd gewoon niet meer, ik moetmoetmoetmoet afvallen, dun zijn. Het maakt me gek.

 

En tot overmaat van ramp ben ik ook nog eens gezakt voor mn eindexamen VWO. Hierdoor voel ik me een te grote faal, terwijl ik al zo'n falend persoon was. Dubbel falend nu dus. Ik kan gvd niet eens een schooldiplomaatje halen.. Dit draagt zeker bij aan mn drang om weer af te gaan vallen, het heeft me zo onzeker gemaakt..

 

De quote uit mn titel vind ik heel toepasselijk. School faal ik, dus ik zal altijd hetzelfde beeld in de spiegel houden. Ik zal nooit door dat beeld heen kunnen kijken, zoals ik door een raam naar buiten kan kijken. Tot de dag dat ik leer dat ik er mag zijn, zal de spiegel voor mij een hel zijn. En die dag zal er vast nooit komen, dus dik zal ik blijven.

 

Nee het gaat dus niet echt goed met me.

 

Gosh vandaag is zo'n confronterende dag.

 

Het begon met de ex van mn vriend die tegen hem zei 'aan der tanden te zien geeft ze vaak over'. Hij weet van mn situatie dus nja dat vind ik nog niet het grootste probleem. Maar ze kent me helemaal niet, en toch kent ze 1 van mn grootste geheimen. Valt het dan echt zo erg op? Ben ik dan nu officieel ziek, gewoon omdat vreemde het aan me zien?

Niet veel later spreekt iemand op msn me aan. 'Jij bent bi toch? ja voel je niet aangevallen hoor, ik heb gewoon een homo, lesbienne of biseksueel nodig. Fijn, het is dus blijkbaar algemeen bekend dat ik bi ben.

nu moet ik gaan, er is visite voor mn verjaardag, ik update straks!

 

xx

 

Het is zo'n ontzettende chaos in mn hoofd. Ik voel me down zonder duidelijke reden. Zal dan toch alles van de afgelopen jaren me op gaan breken? Ga ik er na jaren 'lachen' met betraande wangen aan onderdoor?

 

Ik haat dit echt. Er gaan gedachtes door mn hoofd die ik al jaren verbannen heb. Pak dat mes, slik die pillen weg met een fles jack of spring voor die trein. Wat je ook doet, als dit maar stopt. Het moet stoppen! En nee natuurlijk doe ik dit niet echt, maar dat de gedachtes door mn hoofd gaan vind ik al vrij beangstigend.

 

Ik ben gewoon bang, bang voor mezelf. Ik heb altijd een vrij grote zelfkennis gehad, maar ik ben mezelf kwijt. Wie ben ik?

Haha ik liet mijn vriend onderstaande foto zien met de vraag 'dan zou ik veel leuker zijn, toch?'. Waarop hij o.a. zei 'ik wil niet dat je nog perfecter wordt, dan ben ik niet goed genoeg meer voor jou. Maar als het echt zo belangrijk voor je is, zal ik je zelfs helpen.'

 

Wat moet ik hiermee? Blij zijn dat mn vriend me steunt, of huilen omdat ik blijkbaar nu niet goed genoeg ben? Ik zie het iig als een grote motivatie om dunner te worden, het moet & zal me lukken. En terwijl ik dit typ zit ik met een blikje cola light in mn handen, toeval? haha!

 

Hello (:

 

Haha ik word gek van mezelf.  

Ik loop weken achter met al mn huiswerk, ik doe geen fuck.

Niet dat ik het niet wil, ik kán het gewoon niet..

Ik kan me er niet toe zetten, ik kan mn gedachten er toch niet bijhouden.

Teringtyfusklotegedachtes, ik heb gewoon geen concentratie meer.

Hoe moet ik gaan slagen over 2maanden? Zeg me hoe?!

 

het moment waarop ik na ruim een halfjaar verloor van het mes.

weer een bewijs dat mn verleden echt is.

zoveel zelfhaat.

 

 

I tear my heart open, I sew myself shut
My weakness is that I care too much
And my scars remind me that the past is real
I tear my hips open just to feel.

Ik ben compleet verward.

 

De ene dag eet ik normaal, de andere dag eet ik niks en weer een andere dag kots ik alleen maar. Het feit dat ik afentoe normaal eet zou ik als positief moeten zien, ik ben een stukje eetgestoordheid kwijt, want ik kan weer normaal doen. Maar toch ben ik er totaal niet blij mee. Ik mis de tijden dat ik niet at, kilo's afviel, de hele dag leugens vertelde. Mensen zeggen dat je dan niet gelukkig bent, dat het een illusie is. Maar toen was ik toch echt gelukkiger dan nu. Nu ben ik net niks, toen was ik in ieder geval nog een dun eetgestoord kind. Ik wil terug naar die tijd.

 

Het gezonde deel in mij weet dat ik nu door moet zetten en moet gaan vechten voor een 'gezond' leven. Maar dat wil ik niet. Ik wil dun zijn. DUNDUNDUN.